Kurumuş bir dal belki bana kalan
Şimdiden zaman bitti
Bile bile, güle oynaya tükettik zamanı bitmez sanarak
Tükenmez dedikleri kalem tükenir de
Cahillik işte
Cahillik değil ölümsüzlük sanısı
Ömür tükenmez mi sandık
Doyumsuzluk bu
Bin yıl yaşasan da doyumsuz.
Takvime bakmamıştım
Bu da yanlış
Aklım oyunlarda kalmış
Yıllar geçmiş
Daha dün çember çeviriyordum sanki
Daha dün çelik çomaktan yorulmuştum
Daha dün uçurtma yapmıştı babam kurumuş dallardan.
Gözümde tüter Hıdırlık, badem ağaçları
Ya çiğdemler?
İlk sigara içtiğim kimse görmeden
Kurumuş bir dal oldum şimdi kendim
Yaş kemale erdi farketmeden
Takvimler hayırsız
Kim kopardı yapraklarını bu kadar çok!
Cahillik işte
Çınar ağacı bin beş yüz yıl yaşar sandık
Ne zaman döküldü ağaçlardaki yapraklar
Daha çiçek açmadan
Ne zaman kurudu da odun oldu bu ağacın kolları
Ne zaman ne oldu da
Ne oldu bize böyle
Hepsi yalan
Kurumuş bir dal belki bana kalan.
MEHMET ÜNAL TAŞPINAR
14 Haziran 2026, Fenerbahçe
