Gül yüzünde göreli zülf-i semen-sây gönül
Kuru sevdada yiler bi-ser ü bî-pay gönül
Dimedüm mi sana dolaşma ana hay gönül
Vay gönül vay bu gönül vay gönül ey vay gönül
Biz hâk itdi hevâ yolina sevda n’idelüm
Pây-mal eyledi bu zülf-i semen-sâ n’idelüm
Kul idinmezdi güzeller bizi illâ n’idelüm
Vay gönül vay bu gönül vay gönül ey vay gönül
AHMET PAŞA
(Ahmet Paşa’nın bu murabbasının bir kısmını Münir Nurettin Selçuk rast makamında karçe formunda bestelemiştir.
Kârçe ismini hak eder şekilde şirindir.
Kâr: Genellikle terennümle başlayan geniş kapsamlı, çeşitli usûllerin kullanıldığı uzun eserlere verilen isimdir. Eski bestekârların üzerinde önemle durdukları, ustalıklarını gösterdikleri bir beste formudur. Kârçe: Kâr’ın küçültülmüş, kısaltılmış halidir. Usûl kullanımı da Kâr’dan farlılık arz eder.)
