GÜNEŞLİ BİR GÜN
(Kısa öykü)
Sırtını yumuşak toprağa verdiğinde gökyüzü seçilmez oldu güneş ışınlarından. Göz açmak ne mümkün, kırpamıyorsun göz kapaklarını bir milim. Hülyalara dalarsın.
Gelinin elinde sıra sıra bilezik, sen damat. Siyah kravatlı. İkiniz de ince, fidan mübarek. Göbek de nerden çıktı böyle diye yokluyorsun bir avucunla. Kararmak için ideal bu güneş. Fakat sonunda her yanına yoğurt çalmak istemiyorsan bu işi uzatmamak gerek. Gölgede soğuk bir gazoz iyi gelir. Gelin – damat hülyası gelir göz ucuna tekrar tekrar. Ne günlerdi, diye hayıflanırsın. Bir karga korkakça yaklaşmak ister yakına. Kedi kovalar. Çöplere ne kadar yakın uzanmışsın? Çöpçüleri mi reis yapsak, dersin içinden, saçma olduğunu bildiğin halde.
‘Olsun, eğleniyoruz şurada . Ne var bunda?’
Denizde dizini kanatmış genç kız bir yandan uzaktan bakıştığı delikanlıyı göz ucuyla süzerken annesine nazlanıyor: “kanadı anne, kanıyor.” Öpücük gönderiyor delikanlı.
Mayolu çocuklar koşuşuyor deniz kıyısında. Peşlerinde havlamayı yeni sökmüş iki köpek yavrusu.
“Hev hev.”
Kovalamaca. Çocukların gülüşleri çın çın. İnsanın hem yüzünü, hem içini güldürüyorlar. Çocuk gülüşünde yaşadığını hissedersin. Çocuk gülüşü hayat, yaşama sevinci. Evlendiğin günlere yelken açıp yeni çocuklar yapmak gelir içinden.
Parçalarını sıvamış orta yaşlı, kovboy şapkalı piyangocu kayalıklara yaslanmış kadınlı erkekli kalabalığın arasında “yarın çekiliyor” diyerek umut satmaya çalışıyor. Derler a, “umut fakirin ekmeği…” Öyle.. umut fakirin ekmeği. Çekiliş gecesine kadar sürecek olan umut.
Delikanlıların gözü, kulaklılarındaki müziğe uymuş ritmik hareketlerle vücudunu gösteriye açmış esmer güzeli bir kızı hayranlıkla, hatta baygın seyretmekte. Anne ise sık sık çekiştirip durur kolundan: “kız, yeter artık. Rezil ettin.”
Arzu dolu gençlik pes eder mi?
MEHMET ÜNAL TAŞPINAR
