Aşağıdaki Takeo Osahira.. Japonya’yı sıfırdan zirveye taşıyan kişi… Samuray..(Samuraylar, Japonya’nın en onurlu ve seçkin ailelerine denir)
Bu kişi için Japonya’da Rönesansı başlattı denir
Batı’nın Doğu’ya karşı ilerlemesinin sırrını merak eden Takeo Osahira adında bir Japon, Cevabı buldu ve dedi ki : motor ve mekanik. “Bunu nasıl yapacağınızı biliyorsanız, tüm bu endüstrinin sırrına da sahipsiniz demektir.”
Devleti onu (Bilimsel Mekaniğin Kökenleri”ni incelemek ve Mekanik ve motorlar üzerine doktora yapması için Almanya ya Hamburg üniversitesine gönderdi.. O Alman bilgisini ülkesine aktarmak ve ulusunu ilerletmek istiyordu. Ancak Batı’nın yabancılara sadece kağıt üzerinde teoriler öğretmesine şaşırdı. “Almanya’ya gittim ve bana kitapları okuttular ve teoriler öğrettiler, ama ben motor üretme yeteneğine sahip olmak ve onları nasıl kullanacağımı bilmek istiyordum. Kafam karışıktı, motorlara son derece karmaşık bir oyuncağın önündeki bir çocuk gibi bakıyordum. Sonra duydum ki; Hamburg’ta bir İtalyan motor fuarı açılmış.. Tüm paramı alıp sergiye gittim. Kullanılmış bir motor aldım, ( bir aylık maaşıma denk idi) eve getirdim ve sonra sökmeye başladım. ‘Eğer onu parça parça söküp tekrar bir araya getirebilirsem, bu motorları kullanmak için gereken bilgiye sahip olacağım anlamına gelir’ diye düşündüm.”
Sonra şöyle devam ediyor: “Motorları açıp söker, sonra her bir parçayı en ince ayrıntısına kadar çizerdim. Bu, iş bütün bir günümü alırdı. Günde bir öğün yemek yer ve sadece çalışmaya devam edebilecek kadar uyurdum. Sonra tekrar monte ederdim. Tekrar monte edip başarıyla çalıştırdığımda o kadar mutlu olurdum ki kalbim neredeyse sevinçten duracak gibi olurdu. Sonra misyon şefime (Büyükelçi) gittim.. Başarıyla tamir ettiğim motoru gösterdim.. Bana, “Şimdi bize kendi yaptığın komple bir motor yapmalısın,” dedi. Bunu başarabilmek için, Alman profesörlerimin istediği gibi ya doktora tezi hazırlayacağım yada demir, bakır ve alüminyum eritme fabrikalarında metal tekniğini öğrenecektim. Ama ben ikinciyi tercih ettim ve bir metal eritme tesisin de mavi takım elbiseli bir işçi oldum. Emirlerine, sanki büyük bir ustaymış gibi itaat ettim; hatta samuray ailesinden olmama rağmen yemek vakitlerinde bile onlara hizmet ettim.” .
Aslında ben bunları yapmakla Japonya’ya hizmet ediyordum ve Sekiz yıl boyunca günde on ila on beş saat çalışarak eğitim ve öğretim gördüm. İş gününden sonra nöbet tutar sektörü bizzat incelerdim.
Hikâyesine şöyle devam ediyor: “Sonra Japonya İmparatoru Mikado beni duydu ve beni görmek istedi.
Kendi kendime dedim ki: Tam bir motor fabrikası kurmadan onunla tanışmaya layık değilim. Bu tam dokuz yılımı aldı.
Dokuz tam yıl sonra on prototip motor yapıp İmparator’un yanına gittim. Ona, ‘Bunlar %100 Japon motorları.’ dedim. Motorları çalıştırdım ve çalışmaya başladılar. İmparator Mikado gülümsedi ve, ‘Hayatımda duyduğum en tatlı melodi bu – motorların sesi.” dedi.
İmparator bu olağanüstü başarıları nedeniyle üst düzey bir onur nişanı olan “II. Derece Güneş Nişanı’nı” takdim etti..
Ve böylece Batı’nın gücünün sırrı olan modülü ele geçirdik. Onu Japonya’ya transfer ettik. Avrupa’nın gücünü Japonya’ya, Japonya’yı da Batı’ya transfer ettik.” dedi
Başarı kararlılık gerektirir ve ülkemizde kaç yaratıcı insan bunu başardı? Gurbete gidip yabancı bir ülkede yaratıcı olmak. Dedikleri gibi, mahallende flüt keyif vermez…
Işte Japonlar Avrupa’ya tahsile gönderdiği öğrencilerin ülkeye getirdikleri sınai rönesans..
Bizim gönderdiğimiz öğrenciler ne getirirdi..?
(Bükreşte eğitime gelen öğrencileri havaalanında karşıladım ve yatacakları yere bıraktım, o gece saat 3.00’te telefonum çaldı bir kız öğrenci Sayın müşavirim ben cüzdanımı çaldırdım bana yardım edebilir misiniz dedi Şaşırdım O saatte neredesin dedim Old Town’da gece kulübünde eğleniyorduk dedi..
(Uzun söze gerek yok.. Derya’lara bakıp sonsuzluğu fikretmeye ne hacet, işte sana derya gibi Karacaahmet..)
